Üsküp Kitap Kulübü’nün sınırları aşan kültür köprüsü bu kez genç bir üniversite öğrencisinin taptaze enerjisi ve heyecan dolu gözlemleriyle canlanıyor. Farklı ülkelerde büyümüş olsalar da aynı kitaplarla, aynı çizgi filmlerle ve benzer aile değerleriyle yetişen gençlerin buluşması, aradaki mesafelerin sadece birer sayıdan ibaret olduğunu bizlere bir kez daha kanıtlıyor.
Bu bölümde, kulübün konuk öğrencisi olarak İstanbul’dan Gostivar’a uzanan keyifli bir serüvene ortak olan Ayşe Yaren Ünlü’nün mektubunu sizlerle buluşturuyoruz. Yaren’in satırlarında; bir yandan sınav sonuçlarını beklemenin verdiği o tatlı gerilime diğer yandan Tarık Buğra’nın dünyasını akranlarıyla paylaşmak için gece geç saatlere kadar yaptığı titiz sunum hazırlıklarına şahit oluyoruz.
Bu metinler ilk olarak burada sizlerle buluşuyor; ardından kulübün hazırladığı kitap serisinde kalıcı bir hatıraya dönüşmeye hazırlanıyor.
Okuma tutkusunun ve kültürel bağların birleştirdiği bu güzel serüveni kendi penceresinden tüm samimiyetiyle bizlere aktaran Ayşe Yaren Ünlü’ye teşekkür ediyor, sizleri onun mektubuyla baş başa bırakıyoruz.
Merhaba, Ben Ayşe Yaren. İstanbul Alman Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümü hazırlık sınıfı öğrencisiyim. Babam Üsküp Kitap Kulübü’ne davet edildiğimizi söylediğinde çok heyecanlandım. Adını daha önce duymadığım bu kulüp sayesinde, kitap okumayı seven ve düşüncelerimi paylaşabileceğim insanlarla bir araya geleceğimi düşündüm. Üyelerin lise öğrencisi kızlar olduğunu öğrenmek ise beni ayrıca mutlu etti. Davetin hemen ardından bir iletişim grubu kuruldu ve gruptaki diğer misafirlerle birlikte hazırlıklara başladık. Konuk öğrenci olduğum için bu ayki kitabın sunumunu hazırlama görevi bana verilmişti. Ele alacağımız eser Tarık Buğra’nın ‘Bir Köşkünüz Var mı?’ adlı hikayesiydi. Kitabı hemen sipariş ettim. Doğrusunu söylemek gerekirse kapağını ilk gördüğümde bende bir çocuk kitabı izlenimi uyandırdı; hatta bu yüzden katılımcıların yaşlarının çok küçük olacağını hayal ettim.
Önümde önemli bir sınavım olduğu için kitaba bir süre başlayamadım. Güzel bir sunum hazırlayabilmek adına rahat bir zamanda okumak istiyordum. Çünkü ilk defa gideceğim Kuzey Makedonya’da benden bekleneni en iyi şekilde yapmayı kendime görev bilmiştim. Üstelik her ay düzenli tahlil yapan kulüp üyelerinin bu konuda iyi olduklarını tahmin ediyor, bu yüzden derinlemesine bir analiz yapmam gerektiğine inanıyordum. Sınavdan çıkar çıkmaz hemen bu konuya yoğunlaştım ve okumaya koyuldum. Girişte yazar hakkında bilgilendikten sonra kafamda birkaç fikir belirdi. Hikâye o kadar akıcıydı ki bir yandan ilgimi çeken yerlerin altını çiziyor, bir yandan da ‘şundan bundan bahsedebilirim, şurası çok etkileyici söz etmeden geçmeyeyim’ diye kendimle konuşuyordum. Hatta bazı ayrıntıları unutmamak için ses kayıtları aldım. Kitabı birkaç saatte bitirdim; okurken zihnimden akan sel gibi düşünceler sayesinde sunumu hazırlamak kolay oldu. Gece geç saatlere kadar çalışıp sunumu tamamladım. Necla Hanım’la paylaşıp birkaç küçük değişiklik yaptıktan sonra, kulüpteki arkadaşları görme merakım iyice arttı.
Yolculuk günü gelip çattığında sabah erkenden yola koyulduk. Aynı gün sınav sonuçlarımın açıklanacak olması heyecanımı ikiye katlamıştı. Havaalanında uçağı beklerken sonuçlar açıklandı; tam istediğim gibi yüksek bir puan almayı başarmıştım. Sınav stresini geride bırakmanın verdiği mutluluk ve gönül rahatlığıyla artık sadece sunumuma odaklanabilirdim. Uçak biraz rötar yapınca varışımız gecikti. Kulüp üyeleri bizi beklediği için aceleyle Gostivar’a doğru yola çıktık. Yol ne kadar sakin, hava ne kadar güzeldi! Bundan yaklaşık on yıl önce Bosna’yı ziyaret etmiştim. Bir yerin insanın içinde uyandırdığı duyguları unutmak kolay değildir. Gostivar’a doğru ilerlerken, Bosna’da hissettiğim o huzuru ve yabancı bir coğrafyada olmanın verdiği tatlı heyecanı yeniden yaşadım. İstanbul’da doğup büyümüş biri olarak böyle manzaralar beni her zaman mest eder. Ne kadar acelemiz olsa da o sakinliği ve yeşili hissetmemek elde değildi. Gostivar’a ulaştığımızda derin bir nefes aldık.
Kulübün toplandığı binaya hızlıca giriş yaptık. Kızlar, ne kadar geç kalmış olsak da bizi çok sevecen şekilde karşıladılar. Programı yapacağımız salonu dakikalar içinde el birliğiyle düzene sokup hazır hale getirdik. Yeni tanıdığım insanlarla bu kadar kolay senkronize olabilmemize başta şaşırdım; sonuçta farklı şehirlerde, hatta farklı ülkelerde büyümüştük. Ancak program ilerledikçe konuştuğumuz dilin yanı sıra aile kültürlerimizin, okuduklarımızın ve izlediklerimizin aslında ne kadar benzer olduğunu keşfettim. Sekiz yaşındayken kardeşimle televizyonun içine düşercesine izlediğimiz diziler, hiç bitmesin istediğimiz kitaplar aynıymış meğer. Mesafeler bazı yakınlıkların önüne geçemiyormuş.
Sunuma başlarken hâlâ biraz gergindim. Kitap hakkındaki düşüncelerime katılacaklar mıydı, bana etkileyici gelen satırlar onların da dikkatini çekmiş miydi ya da ‘Sarı BMW’yi’ onlar da merak etmiş miydi? Sözler ağzımdan akıp gitti. O kadar hızlı konuşmuştum ki sunum düşündüğümden kısa sürdü. Ama olsun; bahsetmek istediğim her şeye değinmiş ve kendimi dilediğimce ifade etmiştim. Sonraki kısım benim için daha da eğlenceliydi çünkü kulüp ve üyeleri yakından tanıma istiyordum. Makedonya ve orada yaşayan Türkler hakkında önceden pek bilgi sahibi değildim. Sohbet ettikçe yeni şeyler öğreniyor, farklı bir ülkede yaşayan soydaşlarımla benzerliklerimizi hayretle görüyordum. Bu açıdan program sadece eğlenceli olmakla kalmadı benim için tam anlamıyla ufuk açıcı bir deneyime dönüştü.
Etkinlik sonrasında Makedonya’yı gezme fırsatı buldum. İnsanlar inanılmaz cana yakındı ve tanıştığımız çoğu kişinin Türkçe konuşması beni çok şaşırttı. Ben Türkiye’de bile tanımadığım insanlarla bu kadar rahat sohbet edip yol sorduğumuzu hatırlamıyorum. Yeni vir ülke görme, yeni insanlar tanıma mutluluğu içimizde, hediyeliklerimiz valizimizde dönüş yoluna koyulduk. İnanır mısınız, uçak yine rötar yaptı; neyse ki böyle küçük aksilikler tadımızı kaçırmaya yetmedi. Bekleme salonunda gördüğümüz güzel yerlerden ve tanıdığımız güzel insanlardan bahsettik. Gece yarısı eve vardığımda pilim artık tamamen bitmişti. Sonunda evimde, İstanbul’daydım ve artık derin bir uyku çekebilirdim.
Gözlerimi kapatıp Kuzey Makedonya’yı düşündüğümde heybeme ne çok şey sığdırdığımı daha iyi anlıyorum. Bu yolculuk bana sınırların sadece haritalarda olduğunu öğretti. Üsküp Kitap Kulübü’ndeki o güzel kızlarla yollarımızın yeniden kesişmesini, paylaştığımız ortak heyecanın, benzer rüyaların ve dostluğun sürmesini diliyorum. Kelimelerin birleştirdiği tüm güzel yüreklere ve bu harika serüvene ortak olan herkese sonsuz teşekkürler.
Ayşe Yaren Ünlü – Mayıs 2026 – İstanbul
