Bahçenin serin gölgesinde yürürken yeşil yaprakların arasından göz kırpan yaz mevsiminin sunduğu en güzel lezzetlerindendir erikler. Eğer olgunlaşmışsalar dala uzandığınızda rahatlıkla elinize gelir. Henüz çiğ tanelerini üzerinde taşır gibi buğulu, güneşi içine çekmiş gibi sıcaktır. Fotoğraftaki eriklere baktığınızda doğanın fırçasından çıkmış bir tablo görürsünüz. Bir yanı sarıdan tatlı bir turuncuya çalan, güneşe bakan diğer yüzü ise canlı bir pembe ve kırmızıya boyanmış al yanaklılar.
Baharın başında dalları bembeyaz çiçeklerle donanan erik ağacı yaz ortasına gelindiğinde dallarını aşağıya doğru eğer. Çiçekler yerini bereketli meyvelere bırakır. Sert ve buruk yeşil erik dönemi geride kalınca etlenir, sulanır ve mayhoş ile tatlı arasındaki dengeyi yakalar. Dalından koparıp ilk ısırığı aldığınızda hafif mayhoşluk hissedersiniz. Kabuğunun ince çıtırtısı ve ardından gelen ferahlatıcı meyve suyu doğanın hiçbir yapay tada ihtiyaç duymadan sunduğu bir lezzettir. Ancak bu eriklerin macerası sadece dalından koparılıp yenmekle bitmez. Onların mutfağa girip geleneksel bir lezzete dönüştürmekle başka bir viraja evrilir maceraları. Dalından toplanan erikler önce yıkanır sonra büyük bir tencereye alınır. Üzerlerine bol su ve damak tadına göre bir miktar şeker eklenir. İsteğe göre tencerenin içine atılan tek bir çubuk tarçın ya da bir iki karanfil tanesi kaynamaya başlayan suyun buharıyla birlikte tüm evi sarar.
Erikler kaynadıkça kabukları hafifçe çatlar, kırmızı ve sarı tonlar suya geçer. Berrak su dakikalar içinde göz alıcı bir yakut pembesine bürünür. Meyvenin çekirdeğinden ve kabuğundan gelen hafif mayhoş rayiha şekerin tatlılığıyla dengelenir. Kaynayıp dinlenen tencere ocaktan alınır, soğumaya bırakılır ve ardından sürahilerle dolaba kaldırılır. Akşamın sıcağı çöktüğünde ya da sofrada yemeğin yanına bir ferahlık arandığında artık adres bellidir. Dalındaki al rengiyle güneşi selamlayan eriklerden derin dondurucuda muhafaza edilerek kış aylarında komposto yapılırsa geçmiş yazın en güzel hatırasına dönüşür.
